Istraživanje je sprovedeno tokom oktobra i novembra 2010. godine na uzorku od 810 roditelja školske djece uzrasta od 12 do 19 godina na teritoriji Srbije, Crne Gore i Bosne i Hercegovine.

Istraživanje bolnice Vita pokazalo je da čak 74 odsto ispitanih roditelja u Crnoj Gori smatra da je dovoljno informisano o problemu narkomanije, što ujedno govori i o nivou zainteresovanosti za ovu temu.
Ispitani roditelji u 68 odsto slučajeva uspijevaju da prepoznaju jasne pokazatelje zloupotrebe droga.

U skladu sa tim, ohrabruje i podatak da narkomanija više nije tabu tema u većini crnogorskih porodica.

Prema istraživanju, roditelji iz Srbije i Crne Gore značajno su više zainteresovani za problem narkomanije (Srbija 69 odsto, Crna Gora 74 odsto) u odnosu na roditelje iz Bosne i Hercegovine (55 odsto).

Istraživanje je pokazalo da roditelji u Crnoj Gori najmanje doživljavaju narkomaniju kao bolest (samo 44 odsto), a više kao slabost volje, razmaženost ili hir. Istovremeno, roditelji u Crnoj Gori imaju najrazvijeniju svijest o tome da narkomanija može svakom da se desi (67 odsto), dok su rezultati u Srbiji i BiH dosta niži (57 i 58 odsto).

Istraživanje pokazuje da 82 odsto roditelja sa svojim tinejdžerima ima aktivnu komunikaciju na ovu temu. Takođe, većina roditelja (67 odsto) je svjesna da se problem ne dešava samo nekom drugom, tj. da nijesu potrebne neke posebne predispozicije da bi se problem narkomanije pojavio, kao i to da bi, u slučaju da primijete problem kod djeteta, njih 77 odsto potražilo stručnu pomoć.

Oprez je prisutan i u činjenici da bi 79 odsto ispitanih roditelja branilo svom djetetu kontakt sa nekim ko zloupotrebljava droge.

Što se tiče relevantnosti informacija koje roditelji posjeduju, istraživanje pokazuje da su kod roditelja i dalje u velikoj mjeri prisutne neke od osnovnih predrasuda o narkomaniji. Na to prvenstveno ukazuje rezultat da više od polovine roditelja (54 odsto) smatra da narkomanija uopšte i nije bolest, nego problem slabe volje, nečijeg izbora, razmaženosti i hira.

Posljedice ovakvog stava u slučaju pojave problema najčešće jeste neadekvatan pristup rješavanju problema, što dovodi do gubitka vremena i brojnih bezuspješnih pokušaja liječenja.

Zatim, svega 36 odsto onih koji ne prave razliku između "lakih i teških" droga, tj. svjesni su da svaka droga izaziva zavisnost. Nejasan stav po ovom pitanju ili opravdavanje takvih podjela u praksi roditelje najčešće čini podložnijim manipulacijama i „gledanjem kroz prste", što može da značajno poveća rizik od razvoja problema.

Među tipične predrasude spada i razmišljanje da je narkomanija neizlječiva. I pored značajnog broja roditelja koji tako misle, u Crnoj Gori je nešto povoljnija situacija u odnosu na region. Predrasude na ovom nivou, produžavaju momenat odluke onima kojima se problem desio da krenu sa liječenjem, a kasnije otežava i resocijalizaciju, ako društvo ne prihvata, tj. ne vjeruje u mogućnost nečijeg povratka u normalne životne tokove.

Prema riječima Milana Vlaisavljevića, autora projekta i direktora bolnice Vita, dobijeni rezultati pozivaju na oprez i odlučnije angažovanje cjelokupnog društva, jer postojeći rizici negativnih trendova širenja problema nijesu umanjeni.

Dobar početak mogli bi biti rezultati koji ukazuju da je narkomanija sve manje tabu tema u porodicama i da raste svijest o narkomaniji kao opštem riziku odrastanja u savremenom društvu.